Abraham og Sara voru langt frá því að vera fullkomið fólk. Jafnvel voru hlutir í þeirra hjónabandi sem hægt er að segja að hafi ekki verið að virka. (Hann gaf hana öðrum mönnum, og hún gaf honum aðra konu). Hins vegar voru þau fólk sem vildi ganga í sáttmála við Drottinn, í hreinleika þrátt fyrir þeirra veikleika.

Guð breytti nafni Abrams í Abraham, og nafni Sarai í Sarah. Báðum nöfnum var breytt með því að bæta við „H“. Bókstafurinn H er í hebreskunni tákn um nafn Guðs,  vegna þess að það kemur tvisvar fram í YHVH. Þannig að nafni þeirra var breytt með því að setja ímynd Guðs inní þeirra eigin ímynd. Abraham merkir „faðir margra þjóða“ og Sarah þýðir „prinsessa“.

Í hvert sinn sem þau nefndu nýju „guðlegu“ nöfnin sín, þá lýstu þau yfir trú sinni á að örlög þeirra væru í Guðs höndum. Þrátt fyrir veikleika sína þá lýsti Abraham yfir: „Ég mun endurheimta jörðina sem Adam tapaði (Rómverjabréfið 4:13); Ég mun vera milljónum manna andlegur faðir í sérhverri þjóð (Rómverjabréfið 4:18, 1. Mósebók 17:5) Af mínu sæði munu fram koma miklar hetjur á jörðinni (1. Mósebók 15:5, Sálmur 112:2)“

Abraham og Sarah stóðu ein í trú og hreinleika sáttmálans. Þau voru einstök meðal fólks á þeim tíma og í á meðal þeirra kynslóðar. Þau urðu frumgerð allra trúaðra sem hafa komið á eftir þeim (Jesaja 51:1-2, Rómverjabréfið 4:11, 12, 16). Hvað var það sem þau áttu?

Þau skuldbundu sig í „trúboð“ – þau náðu „til sálna“ í Haran (1. Mósebók 12:5). Þau skuldbundu sig einnig til að þjálfa „lærisveina“ – Abraham var með 318 þjálfaða lærisveina sem voru tilbúnir að berjast fyrir sáttmálann (1. Mósebók 14:14).  Abraham átti persónulega opinberun um Messías. Yeshua (Jesús) í engilsmynd YHVH birtist Abraham amk 5 sinnum. (1. Mósebók 12:7, 15:1, 17:1, 18:1, 22:14).

Hefðir Gyðinga segja að Abraham hafi verið reyndur 10 sinnum. Hvert skipti hafi reynt á vilja hans til að hlíða og fórna. Persónueinkennum hans er best lýst með orðunum „Því að ég hefi útvalið hann, til þess að hann bjóði börnum sínum og húsi sínu eftir sig, að þau varðveiti vegu Drottins með því að iðka rétt og réttlæti (1. Mósebók 18:19) Þessi persónueinkenni gerðu hann að föður trúarinnar. Hann kenndi börnum sínum og öllum í húsi hans veg Drottins. Hann var „gerandi Orðsins“, ekki „aðeins heyrandi“.  Hann stóð fyrir réttlæti og heilindi. Hann var maður sáttmálans.

Rabbíar spurðu af hverju Abraham hafi þráttað við Guð um frelsun heiðingjanna í Sódómu. Svar þeirra er að hann hafi þá þegar tekið alvarlega köllun sína sem „faðir margra þjóða“. Hann vildi ganga í þeirri köllum að bera út góðu fréttirnar um að „frá honum myndu allar þjóðir blessun hljóta“ (1. Mósebók 12:3, 18:18, 22:28). Hann elskaði þá eins og þeir væru hans eigin.

Í gegnum alla sögu Abrahams er samanburður við fræanda hans Lot. Þessir tveir menn eru táknmynd uppá tvo hópa trúaðra: annar er gefin sáttmálanum; hinn gerir samkomulag við veraldarhyggjuna. Báðir voru trúaðir; báðir „frelsaðir“ í gegnum Nýja Sáttmálann.

Þegar englarnir tveir komu til Sódómu til að bjarga Log frá eyðileggingunni þá hikaði Lot (1. Mósebók 19:16) Rabbíarnir spyrja, af hverju það hafi gerst. Rashi heldur því fram að Lot hafi hikað til að safna saman auð sínum áður en hann myndi flýja.  Það er kannski ekki alveg rétt en samt áhugavert að hugleiða.

Hvað var Lot yfir höfuð að gera í Sódómu? Lot var réttlátur maður. Hann var í sálarkvöl þegar hann bjó í Sódómu (2. Pétursbréf 2:7-8). Hann hafi farið í málamiðlun. Hann átti mjög mikinn auð og marga vinnumenn (1. Mósebók 13:6). Hann tapaði öllu. Að lokum yfirgaf hann Sódómu með engan auð og enga vinnumenn.

Það sem hægt er að læra af frásögninni um Lot er að Guð sýnir miskunn, jafnvel þeim trúuðu einstaklingum  sem hafa farið í málamiðlun við heiminn. Guð getur bjargað þeim einstakling (2. Pétursbréf 2:9) en viðkomandi mun glata öllu sem hann gæti hafa erft (1. Korintubréf 3:15). Lot var mikilsmetinn í Sódómu. Hann sat í borgarhliðunum (1. Mósebók 19:1) Hins vegar er hann einstaklingurinn í sögunni sem hefur glatað heiðri sínum frammi fyrir Guði.

Þegar englarnir komu og heimsóttu Abraham þá sá Sarah um gestrisnina (1. Mósebók 18:6) Hún var hans andlegi félagi. Þegar englarnir komu til Lot þá er hvergi hægt að sjá að kona hans sé honum til aðstoðar (1. Mósebók 19:3). Hún var ekki hans andlegi félagi. Vinnumenn Lots, fjölskylda hans og eiginkona voru öll heilluð af veraldlegum þægindum Sódómu. Það er eins og Lot hafi látið undan konu sinni á sama hátt og Adam lét undan Evu í Aldingarðinum.

Kona Lots breittist í saltstólpa (1. Mósebók 19:26) Sódóma breyttist í salt. Vinnumenn Lots breyttust í salt. Eiginkona Lots fékk sömu refsingu og allir aðrir í Sódómu. Henni var ekki refsað fyrir stundarforvitni. Hún leit til baka vegna þess að hún hafði lifað í veraldlegum gæðum Sódómu. Guð eyðir ekki fólki fyrir stundarveikleika, heldur fyrir að eyða öllu lífi sínu í heiminum.

Englarnir leiðbeindu Lot að flýja til fjalla. Ég trúi því að þeir hafi verið að beina honum í átt til Abrahams. Lot tókst að flýja refsinguna en hann komst aldrei til Abrahams. Hann hélt í frelsið en komst aldrei í lífsstíl sáttmálans.

Það eru tveir hópar „frelsaðra“ í heiminum. Það eru holdlegir trúaðir eins og Lot, sem eru réttlátir í hjartanu, en lifa í málamiðlun. Þeir munu eignast eilíft líf en tapa verðlaununum. Ég óttast að það séu margir kristnir og Messíanskir Gyðingar í þessum hóp.

Það er líka annar hópur trúaðra, sem er reyndar miklu fámennari, sem velur að vera eins og Abraham. Þeir eru staðfastir í gildum sáttmálans. Þeir ganga fram í sigri trúarinnar. Þeir munu erfa stað í konungsríki Guðs. Í hvaða hóp ætlar þú að vera? Við skulum feta í fótspor Abrahams, ekki Lots.