Samir Kuntar og fjórir aðrir dæmdir hryðjuverkamenn voru látnir lausir og sendir til Líbanon í skiptum fyrir lík tveggja ísraelskra hermanna, en þeim hafði verið rænt í upphafi seinna stríðsins við Líbanon. Þeir hétu Eldad Regev og Udi Goldvasser. Í Líbanon var tekið á móti Kuntar eins og hetju. Forseti landsins Suleiman, forsætisráðherrann Seniora og aðrir þjóðarleiðtogar og trúarleiðtogar tóku á móti honum. Leiðtogi Hisbollah skæruliðanna, Hasan Nasrallah, lýsti því yfir að þetta væri upphafið að nýjum sigrum. Kuntar sagði sjálfur: „Fljótlega munum við öll snúa aftur til glæstrar Palestínu.“

Hér eru umfjallanir úr ísraelskum fjölmiðlum:

Simah Kadmon frá fréttamiðlinum Yediot: Í gærmorgun um klukkan 9:41, héldu allir í Ísrael niðri í sér andanum þegar líkkistur Eldad og Udi sigu til jarðar. Þrátt fyrir þá staðreynd að við vissum, að við heyrðum, að við vorum aðvöruð um, að það væru engar líkur á því að þeir væru enn á lífi – þá var þessi stund áfall. Síðan kom sorgin. Þvílíkur sorgardagur! Engin furða að við séum núna ein stór syrgjandi fjölskylda. Þvílík mannvonska! Við urðum vitni að algjörum skorti á manngæsku og sönnun þess var fögnuðurinn í Líbanon yfir heimkomu þess, sem hafði drepið barn. Ísraelsþjóðin sameinaðist í kringum fjölskyldur látnu hermannanna.

Jerúsalem Post: árið 1979 fóru Kuntar og þrír aðrir glæpamenn með gúmmíbát frá Líbanon til Nahariya (á norðurströnd Ísraels). Þar drápu þeir lögreglumann sem gekk fram á þá. Síðan réðust þeir inní íbúð Danny Haran, ráku hann og 4 ára gamla dóttur hans Einat, niður á strönd þar sem þau voru myrt.

Fréttamiðillinn Maariv lýsir atburðunum árið 1979: Eftir að hafa drekkt Danny Haran sneri Kuntar sér að 4 ára dóttur hans.  Hann tók riffilinn og barði honum í höfuð stúlkunnar og hún féll til jarðar. Kuntar dró hana síðan að næsta stein en stúlkan reyndi að verja höfuð sitt með höndunum. Kuntar tók í hendur hennar svo hún gat ekki varið sig, barði hana svo síendurtekið í höfuðið með byssuskaftinu og traðkaði á líkama hennar þar til blóðið rann út um munn hennar og eyru. Hann hélt áfram að berja hana þangað til höfuðkúpan gaf sig.  (Wikipedia)

Uri Aurbach blaðamaður hjá Yediot: (opið bréf til Líbana): Ísrael á ekki í átökum við ykkur yfir landamærum. Við eigum í átökum við ykkur vegna siðferðislegra landamæra. Þið fagnið yfir „sigri“ og hæðist að kvöl okkar. Einn enn „sigur“ sem þessi og þið munuð glatast. Þið gerið ykkur ekki grein fyrir því að öfgasamtök Hisbollah eru að taka yfir landið ykkar, ásamt Sheikh Nasrallah sem líkja má við mannætu.
            Já, þetta er sorgardagur í Ísrael, en í sorginni felst: sársauki, stilling og þjóðarstolt yfir því sem við erum: varnarveggur Gyðinga gegn spjótsoddum íranskrar vitfirringar. Okkar börn hafa snúið til landamæranna (Jeremía 31); yfir ykkar landamæri hefur komið barnamorðingi. Í djúpri sorg tökum við á móti látnum; í mikilli gleði hafið þið tekið á móti skrímsli. Sjáið mismuninn.
CNN sýndi frá fagnaðarlátunum í Beirút. Þar mátti sjá auglýsingaskilti sem á stóð: Gleði Ísraels er fögnuður Líbanon. Hins vegar eru ekki allir Líbanir á þeirri skoðun.  Ég trúi því að það muni verða bakslag í hópi Hisbollah um allt Líbanon.

Lee Smith fréttaritari í Beirút, skrifaði eftirfarandi í einkaviðtali við Maariv: Það eru ekki allir íbúar Líbanon þátttakendur í þessum fagnaðarlátum.  Ung kona svarar: „Ég er furðulostinn yfir þessum fagnaðarlátum en þau eru eins og geðklofi hér í Líbanon og tvöfaldur staðall siðferðis.“ Á meðan margir eru hljóðir á yfirborðinu þá skammast þeir sín yfir opinberum viðbrögðum. Margir íbúar kristna hluta borgarinnar hunsuðu fagnaðarlætin. Margir Súniar voru hneykslaðir og jafnvel fokreiðir yfir því að Seniora forsætisráðherra skyldi samþykkja Nasrallah skæruliðaleiðtoga, og taka á móti Kuntar sem hetju. Annar borgari sagði: „Ég lofa ykkur því að það eru margir Shítar reiðir yfir fagnaðarlátunum, en þið munuð ekki heyra raddir þeirra því ef þeir segja eitthvað verða þeir brennimerktir sem svikarar.“

Heimurinn er skiptur í þrjá flokka: Þá sem gleðjast með Hisbollah yfir kvöl Ísraels; þá sem eru hljóðir; og þá sem standa með Ísrael í sársaukanum. Yeshua (Jesús) sagði: „Sannlega, sannlega segi ég yður: Þér munuð gráta og kveina, en heimurinn mun fagna. Þér munuð verða hryggir, en hryggð yðar mun snúast í fögnuð” (Jóh. 16:20)
Þó svo að Ísrael hafi verið auðmýkt þá er Guð að vinna í þjóðinni, gefa meiri einingu, stillingu, sannfæringu, staðfestu, meðaumkun og heilindi.

Ég er að byrja að skilja merkingu þess að Ísraelsþjóðin sé “útvalin þjóð” á þessum endatímum. Ísrael er hrösunarhella fyrir þjóðir heimsins: siðferðisleg prófraun og aðgreining frá Drottni. (Sakaría 12:3). Heimurinn hæddist að Messíasi við krossfestinguna. En á þriðja degi reis Hann upp sem konungur Ísraels og höfuð kirkjunnar. Á þessum tímum hæðni frá heimspressunni og íslamskra öfgamanna Jihad, þá er Ísrael að undirbúast fyrir örlög þjóðarinnar og andlega vakningu.

Asher Intrater