Strategische Alliance tussen Evangelische Christenen en de Staat Israël
©Oktober Asher Intrater

Laatst heb ik gesproken op het Loofhuttenfeest van de Christian Embassy (Christelijke Ambassade) in Jerusalem. Er was enige controverse rond het spreken van een Messiaans Joodse leider daar. Het thema van mijn boodschap was de strategische alliantie tussen Evangelische Christenen wereldwijd en de moderne Staat Israël. Dit is meer dan een strategische alliantie, het is een revolutie in de relatie tussen Israël en de Kerk.

Ik begon met het lezen van een paar verzen uit de Profeten over de positieve bestemming voor “al de natiën” (het woord goyim kan vertaald worden met natiën of niet-Jood). Sommige van de verzen die ik citeerde waren:
            Jesaja 2:2
            Jesaja 56:7
            Jeremia 3:17
            Amos 9:12
            Zacharia 14:16

De Hebreeuwse profeten spelen een belangrijke rol als een brug tussen de Torah en de Evangeliën. Noch de traditionele Christelijke, noch de rabbijnse Joodse theologie heeft een helder begrip gehad van de profetische geschriften. Het feit dat er een positieve bestemming is voor niet-Joodse natiën in de Hebreeuwse profeten daagt Christenen en Joden beide uit om hun gezamenlijke bestemming in het plan van God te vinden.

Een fris onderzoek in de profetische geschriften in het licht van het herstel van de Staat Israël eist een revaluatie van Christelijke en Joodse gedachtegoed. Elke openbaring van God vraagt om een “buiten de hokjes” manier van denken. Hier zijn enkele voorbeelden van de Joodse kant:

            In 1881, Eliezer Ben Yehuda reageerde op een openbaring van God om de “taal van de profeten in het Land van de profeten” te herstelen. Door dit te doen werd hij de vader van de moderne Hebreeuwse taal.
            David Ben Gurion ontwikkelde zijn eigen methode van Bijbel interpretatie door een socialistische en nationalistische analyse van de Hebreeuwse profeten te combineren. Door dit te doen werd hij de vader van de moderne Staat Israël.
            Rabbi Kook daagde bijna al het Rabbijnse gedachtegoed uit door de seculiere Staat Israël als de eerste etappe te zien in de ontwikkeling van het Messiaanse tijdperk dat aanstaande is. Door dit te doen werd hij de eerste Hoofdrabbijn van de Israël.

Aan de Christelijke zijde eiste de hergeboorte van de Staat Israël in 1948, alsook de daaropvolgende herovering van Jeruzalem in 1967, een revolutie in theologie. Het klassieke Christelijke denken zag de profetieën hoofdzakelijk als symbolisch en spiritueel, met referenties enkel naar de Kerk. Toen deze profetieën plotseling werden vervuld op een fysieke en historische wijze, was de volledige vervangingstheologie tot ondergang gedoemd.

Ter aanvulling, de moderne internationale Islamitische Jihad, met zijn openbare haat voor Joden en Christenen, dwingt de Joden en Christenen in een alliantie. Beginnend in het jaar 2000 begonnen Israëliërs te zeggen: “Onze enige vrienden in de wereld zijn de evangelische Christenen.”

Niet alle niet-Joden worden gezien met een positieve bestemming. Totaal tegengesteld, de natiën worden gezien in rebellie tegen God, tegen Israël en tegen de Messias. Vergelijk:
            Psalm 2:1
            Zacharia 12:9
            Zacharia 14:2

Sommige van de niet-Joden zijn goed en sommige zijn slecht. Israël moet de verschillen uitvinden: Wie? Wat? Waarom? Waar komen de “goede” niet-Joden vandaan? Negenennegentig procent van de mensen die vandaag de Torah van Mozes regelmatig lezen zijn gelovigen in Yeshua (Jezus). Een deel van de missie van de Messias is het brengen van het licht van de God van Israël naar de natiën van de wereld (Jesaja 42:6, 49:8). Israël moet iets doen met deze internationale gemeenschap van mensen die geloven in de God van Israël en houden van het volk Israël.

De Kerk moet iets doen met het feit dat antisemitisme en de Islamitische Jihad niet zomaar “weg gaat”. Beide zullen belangrijke onderwerpen zijn tot aan de Tweede komst van Yeshua. Hoe kan het gebeuren dat “alle natiën zullen tegen Jeruzalem ten strijde trekken”? Ten eerste, er moet een wijdverspreide ideologie zijn die roept om de volledige vernietiging van het Joodse volk; Ten tweede, er moet een internationaal politiek forum zijn die deze operatie mogelijk maakt.

De vernietigende ideologie vinden we in de Islamitische Jihad (punt hierin: zie Ahmadinajads recente “wereld zonder Israël” conferentie). Het politieke forum vinden we in de Verenigde Naties. (Beide elementen kwamen samen in Ahmadinajads toespraak vorige week aan de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties). Voor de eerste keer in de geschiedenis zien we de ideologie die in het “waarom” voorziet en het politieke forum die in het “hoe” voorziet. Het is zeer zeker tijd voor ons om “wakker te worden”.

De combinatie van Islamitische Jihad en seculier Humanisme (in de VN) is veel gevaarlijker dan Hitlers Derde Rijk ooit was. De combinatie van de twee ogenschijnlijk tegenstrijdige wereldbeelden (Jihad en Humanisme) herinneren me aan het “beest” in Daniël, wiens voeten werden beschreven als een mix van ijzer en klei (Daniël 2:41; 7:7).

De alliantie van evangelische Christenen en de Staat Israël is niet alleen maar een defensieve reactie op Islam en antisemitisme, maar een proactieve openbaring van Gods plan. Efeziërs 2 beschrijft een huwelijk tussen Israël en de Kerk; Efeziërs 3 beschrijft het partnerschap tussen Joden en niet-Joden in Gods koninkrijk. Als er maar één God is, dan moet Hij God zijn van alle mensen. We geloven in één Messias, Yeshua, die het hoofd van de Kerk (Ef. 1:20) en de koning van Israël is (Joh. 12:13).

Evangelisch Christendom is een geestelijke beweging, waar de staat Israël een nationale regering is. Ze zijn verschillend in functie, net als geest en ziel. Beide hebben een doel, beide hebben de ander nodig. Er is geen reden voor hen om te proberen om de ander te vervangen. Er is geen reden voor Christelijke Zionisten om een bepaalde politieke partij of agenda in de regering van Israël door te drukken. Er is geen reden voor een Christen om zich voor te doen als Jood.

Aan de andere kant, Israël kan de Christelijke Zionisten vertrouwen als ware vrienden. Het zou een tragedie zijn om een dergelijke wijdverspreide en welgemeende steun te missen. Tevens, er is geen reden voor Israël om de religieuze vrijheid van de Messiaanse Joden te beperken. Israël zou trots moeten zijn dat een natie zijn die vrijheid van religieuze expressie toestaat, inclusief dat van Joodse gelovigen in Yeshua.

Wij Messiaanse Joden zijn er niet op uit om Joden te bekeren tot Christendom; noch willen we Christenen bekeren tot Jodendom. Wij vragen om een REFORMATIE van de funderingen van BEIDE. Dit is niet een oppervlakkig probleem van culturele gevoeligheid, maar een liefdevolle en uitdagende roep voor Bijbelse reformatie – één die zal leiden naar het herstel van Israël (Hand. 1:6), de opwekking van de doden (Rom. 11:15) en de komst van de Messias (Mat 23:39).

Ezechiël 37:15-28 beschrijft een symbolische daad waarin de profeet twee stokken – ‘één stelt de kinderen van Israël voor en één stelt het gehele huis Israël voor – neemt en deze samenbrengt in zijn hand. Deze profetie refereert aan de eenheid van de mensen van God onder de regering van de Messias. Het kan op twee niveaus uitgelegd worden: Ten eerste letterlijk, als eenheid onder het volk Israël; en dan, door geestelijke uitbreiding, als eenheid tussen het overblijfsel van Israël en de waarlijk gelovende Christenen over de hele wereld.

We staan vandaag in de voetsporen van Ezechiël. Laten we bidden voor het in onze handen samenkomen van deze twee stokken. Dan zal er één koning en één volk zijn (Ezechiël 37:22). Dan zal Zijn koninkrijk één worden Zijn naam één (Zacharia (14:9).